Jak zdobyłam doświadczenie w pracy z osobami z Alzheimerem i innymi formami demencji?
Jestem magistrem pielęgniarstwa z ponad dwudziestoletnim doświadczeniem zawodowym, w tym obejmującym pracę z pacjentami geriatrycznymi oraz osobami żyjącymi z demencją i chorobą Alzheimera.
W swojej praktyce wykorzystuję doświadczenie kliniczne oraz doświadczenie w opiece długoterminowej zdobyte zarówno w Polsce, jak i w Irlandii. Praca w różnych systemach opieki umożliwiła mi zapoznanie się z modelami opieki nad osobami z demencją stosowanymi w krajach takich jak Irlandia, Wielka Brytania i Kanada oraz z rekomendacjami międzynarodowych organizacji zajmujących się problematyką choroby Alzheimera. Zdobyte doświadczenie zawodowe oraz udział w specjalistycznych szkoleniach umożliwiły mi poznanie potrzeb osób żyjących z demencją, przebiegu i objawów choroby oraz praktycznych sposobów wspierania chorego w codziennym funkcjonowaniu.
W pracy dydaktycznej systematycznie rozwijałam i porządkowałam wiedzę dotyczącą choroby Alzheimera oraz innych zespołów otępiennych, przygotowując przyszłych pracowników systemu ochrony zdrowia i opieki społecznej do pracy z pacjentami wymagającymi długoterminowego wsparcia.
W Polsce, obok bezpośredniej opieki pielęgniarskiej nad pacjentem, pełniłam również obowiązki pielęgniarki oddziałowej, zastępcy naczelnej pielęgniarki, przewodniczącej zespołu ds. profilaktyki i leczenia odleżyn, specjalisty ds. poprawy jakości opieki nad pacjentem; prowadziłam szkolenia dla personelu medycznego oraz współpracowałam z rodzinami pacjentów w zakresie organizacji opieki i dostosowania działań opiekuńczych do indywidualnych potrzeb chorego.
Holistyczne podejście do opieki
W pracy z osobą żyjącą z demencją sytuacja pacjenta analizowana jest w sposób całościowy, z uwzględnieniem zarówno aspektów zdrowotnych, jak i środowiskowych oraz społecznych. Istotnym elementem jest ocena problemów opiekuńczo-pielęgnacyjnych oraz funkcjonowania chorego w codziennym życiu.
Na tej podstawie omawiane są z rodziną możliwe sposoby organizacji opieki oraz praktyczne zasady postępowania dostosowane do sytuacji konkretnego pacjenta i warunków jego funkcjonowania w środowisku domowym.
Ocena problemów opiekuńczo-pielęgnacyjnych
Wskazówki dostosowane do stanu funkcjonalnego pacjenta
Przygotowanie rodziny do konsekwentnego stosowania zaleceń w środowisku domowym poprzez edukację i wsparcie opiekunów
Środowisko, w którym funkcjonuje osoba z demencją, ma znaczenie dla przebiegu choroby oraz codziennego funkcjonowania pacjenta. Znane otoczenie, utrwalone schematy dnia i obecność bliskich osób mogą ułatwiać orientację oraz ograniczać dezorientację związaną z postępującymi zaburzeniami pamięci i funkcji poznawczych.
W literaturze podkreśla się, że odpowiednio zorganizowane środowisko domowe może sprzyjać utrzymaniu zachowanych zdolności funkcjonalnych pacjenta oraz zmniejszać nasilenie niektórych objawów behawioralnych. Znaczenie mają również sposób komunikacji z chorym oraz przewidywalność codziennych czynności.
Uwzględnienie warunków środowiskowych w planowaniu opieki pozwala lepiej dostosować postępowanie do możliwości pacjenta oraz sytuacji jego rodziny. W wielu przypadkach środowisko domowe stanowi naturalną przestrzeń funkcjonowania osoby chorej i sprzyja utrzymaniu relacji społecznych.